نگارگری
نگارگری
نخستین طرح های نگارگری در سرزمین ایران به دست انسان های دوره ی نوسنگی بر روی سفال یا سنگ کشیده شده اند و اغلب طرح هایی از انسان، حیوان و گیاهان می باشند. نگارگری در دوره ی اسلامی از جایگاه و اهمیت ویژه ای برخوردار است. عدم رعایت بعدنمایی( پرسپکتیو)، استفاده از رنگ های ساده و بدون سایه روشن و دقت در جزئیات از جمله خصوصیات نگارگری در این دوره است. باروری و شکوفایی نگارگری ایران در دوره تیموریان و به مرکزیت هرات آغاز شد و توجه عمده معطوف به شاهنامه فردوسی بود. سرآمد نقاشان این دوره کمال الدین بهزاد است که برای نخستین بار به وجوه واقع گرایانه توجه نشان داد.در دوره های بعدی هنر نگارگری با اوج و فرودهایی همراه شد.سابقه این هنر در نایین به سابقه طراحی فرش می رسد و تعداد هنرمندان این رشته درحال حاضر بیش از ۲۰ نفر می باشد.
